Zo af en toe komt de maan te voorschijn, schuilend achter het wolkendek.
De maan laat zich soms bekijken, heel even, dan is hij weer weg.
Wanneer de maan eenzaam aan de hemel prijkt, dan is de zon, de mooie zon, eerder daarvoor heen gegaan.
Alleen de maan, de kille maan, blijft met in zijn hand de duisternis, hoog daar aan de hemel staan.
Iedere avond komt de vraag, waarom moet het licht toch bij ons weg gaan.
De vreugde weg, de drukke weg wordt stil, de duisternis beheerst deze avond weer.
Maar ondanks dat, verlies jezelf niet.
Bijt hard door, heb geduld, het licht, het vuur, dat komt vanzelf weer
@Anja
Stuur door
Dit is niet OK