De zon ging onder in het elfenland. Ellianne zat onder een wilg aan de oever van het rivier, met haar kin op haar knieën,en staarde naar het kolkende water onder haar. Ze vroeg zich af hoe water tegelijk helder en donker kon zijn. Op het land achter haar stonden de paarden te grazen en daarachter lagen weer de heggen en de boomgaarden . Een weg leidde naar een pad.Dit slaperige land was het elfenrijk dichtbevolkt en welvarend en vreedzaam. Maar achter de zomer van hun vrije vreedzame leven loerde bedreiging van de Almachtige Terros en rezen schaduwen van de duister. Het was net als de rivier, helder en duister tegelijk.
De oever aan de overkant was lager.Daar stroomde de rivier over een stenige bedding,onschuldig en simpel. In het beboste land daar achter waren geen boomgaarden of paarden of elfen, alleen de ongerepte natuur.
Een league vormde een ronde heuvel de horizon,onschuldig en simpel?Nee, dat land was van thume, daar was niets onschuldig of simpel . Ze voelde zich ziek van verlangen en heimwee, en tegelijkertijd afstoten door dat onheilspellende bos zij een priesteres, die hield van de bossen en natuur gebieden! Ze reageerde natuurlijk op de aversie bezwering,en ze kon die tenietdoen als ze dat wilde, maar intuïtie waarschuwde haar dat er groot gevaar dreigde als ze de rivier overstak. Ze kon de door de tovenaarshand aangebrachte barrière zien als een vage nevel tussen de bomen. Misschien had haar aandacht de archon al gealarmeerd. Waarschijnlijk was ze sinds haar vertrek geen moment buiten het gezichtsveld van de hoeder geweest.
Wat moest ze doen? Gevaar of geen gevaar, haar plicht riep haar naar huis. Avalon verkeerde in gevaar. Het volk van Avalon verkeerde in gevaar. Wie dienen zij? De hoeder de priesteressen, Ellianne weet het niet.
Er wacht een taak voor haar in Avalon, die zwaar zal zijn. Alle volken van het land der elfen,verwacht van haar dat ze het land der duisternis waar Terros over heest kan verslaan. Maar voor ze zover is moet ze eerst de zilveren staf vinden met de rode robijn. Terwijl ze zo in gedachten was verscheen naast haar vrouwe debra.
Ze ging naast Ellianne aan de oever van de rivier zitten., je maak je zorgen is het niet.
Ja, vrouwe Debra ik weet niet of ik deze taak aan kan, alles is zo verwarrend Nu ik voel dat ook Avalon in gevaar is. Mijn moeder de priesteres wist overal raad op waarom hebben de Priesteressen mij gekozen Debra.
Op het gezicht van Debra verscheen een glimlach, omdat jij Ellianne meer magie bezit dan dat je denkt alleen je ziet het zelf nog niet. En je tijd is gekomen dat je moet gaan naar Avalon, Ellianne maar voor je gaat wil ik je dit nog geven. Ze deed haar hand open en Ellianne ziet een gouden roos met een kristal ,ze nam hem aan.
Verlies deze roos nooit uit het oog Ellianne zij zal je beschermen en je helpen om de zilveren staf te krijgen.
Zorg dat het niet in verkeerde handen valt, gebeurt dat wel dan zal er geen elfen of dwergen meer bestaan.
Dan zal alles verdwenen zijn, en dan heeft Terros alles in zijn macht,dan zal alles voorgoed in duister gehuld zijn.
Beide hadden niet in de gaten dat er boven in de boom een kraai zat die hun gesprek had gehoord.
De magiër had alles gehoord, en kon zijn geluk niet op wat hij hoorde. Hij moest dit melde aan Terros.
Ellianne voelde plotseling iets ze keek om hoog en ziet weer de zwarte kraai,ze keek hem aan.
Dan steek ze haar hand uit en zegt,Amenesia Completa gij zul alles vergeten wat gij gehoord heeft.
De kraai veranderde zich in een magiër, dan ziet Ellianne wie hij is. Ze was zo woest dat ze een vloek over hem uitsprak. Paralitis(een verstijving spreuk) de magiër bewoog zich niet meer. Kom ellianne je tijd is gekomen dat je moet gaan. Ik heb alles voor je reis in orde gemaakt, in het elfendorp nam iedereen afscheid van Ellianne.Kom snel weer terug Ellianne zei de kleine elf ronda,ik kom terug dat beloof ik jullie .En dan zal iedereen weer terug keren naar hun land. Heer Hebron kwam naar voren en gaf haar een kistje ,ze wist voor wie die was en borgde hem op. Ze draaide zich om en ging weg nog eenmaal om kijkend en verdween het bos in.
Heer Hebron had de betovering verbroken van de magiër toen hij het verhaal van Debra had gehoord en stuurde hem weg. Zeg tegen je meester dat wij ons niet laten verjagen door hem. De magiër vluchtte en ging op weg naar Terros. Wacht maar dacht hij jullie zullen verjaagd worden, dan is er geen ene macht die hun kan helpen.
Zelf Ellianne niet,want samen met zijn meester zal hij hun doen verdwijnen van de aardbodem
copyright by Anja Mooij
Stuur door
Dit is niet OK